Gönlümüz yoruldu be Gardaşım...

Hani o 'Bir başka bahara kaldı' betimlemesi var ya!..
O bahar bir türlü bize gelmedi. Geldi gelmesine de, bize uğrayıveremedi...
Geçenlerde bir dostun yanına uğradım. 
Çay, cuvara, muhabbet derken Müslümanların durumuna geldi dayandı sohbet.
Dedi ki dostum; 'Şikayet etmeyi bırakacağız, arabesk düşünmeyi de bırakacağız. O zaman düzelecek herşey'
Eh aslında hiçte fena fikir değil di.
Ancak; Bu coğrafyanın mazlumlarının isyanı Allah'a değil ki haşa!
Şikayeti kuldan, kulların hallerinden, ihtirasından yani muhteris doymazlardan genellikle.
Arabeske gelince; Üçbeş kadere isyan şarkısının dışında, bu coğrafya insanının 'protest müziğidir arabesk'
Afrika'dan zorla kaçırılıp, Amerika başta olmak üzere batılıların köle yaptığı siyahi kardeşlerin öfkelerini notalarla dile getirdiği 'Caz Müziği'  ne ise, bu toprakların insanının aşkını, sevdasını bazen uğradığı haksızlığı ifade etme biçimidir arabesk.
Ülkemizde ve bölgemizde yaşanan tüm acıların, haksızlıkların, yolsuzluğun ve dahi yoksulluğun sebebi elbette 'Arabesk değildir!'
Mevzu gelip insan kalitesi denilen yerde düğümleniyor.
Adalet denilen şey bireyden başlar. Aileden, mahalleye, mahalleden şehirlere ve oradan devletin yönetim erklerine nüfuz eder.
Şunu söylüyorum; Yoğurt ne ise, üstündeki yağ odur.
Azizim; Sen ekşimiş yoğurtsan, yağında ekşi olur.
Kahramanı kadar hainide bol bir Coğrafyanın mukimleriyiz.
Herkes, herkesi suçluyor ve herkes birisinin birşey yapmasını bekliyor ama hiç kimse hiçbirşey yapmıyor. Ahvalimiz budur.
Kendi aramızda bile paylaşımda dürüst değiliz. Ortak, ortağını kazıklamanın peşinde. Siyasetçi en yakın arkadaşının koltuğunu kapmak için hatasını kollamakta.
Patron sekreterini, başkan korumasını düdüklemenin peşinde!
Ahlak, Erdem hak getire!
Onur, Japonların harakiri kılıcında asılı kaldı!
"Fe eyne tezhebun!" Nereye bu gidiş...
Peki suçlu kim?
Fatma Betül'mü, Köfteci Ekrem'mi, Mustafa'mı, bornoz giyen adam mı?
Evet elbette bunlar!
Ancak sadece sivrisinekleri konuşuyoruz. Peki bunları üreten bataklık! Onu nereye koyacağız?
Hiçkimse kimseyi kandırmasın. Yok dava imiş efendim memleket sevdasıymış, millet aşkıymış geçin bunları efendiler.
Tamam; Siyaseti onuruyla hizmet aracı gören liderlerimiz oldu ve varlar. Ancak halka genişledikçe, tıpkı sineklerin bala üşüştüğü gibi üşüşen vicdansız muhterisler, cebini doldurmak için sıra bekleyen akbabalar maalesef siyaset alanlarını işgal etti.
Siyaseti meslek haline getiren aileler tanıyorum. Babadan oğula, başka hiç işleri olmayan, siyaseti kazanç kapısı yapanlar o kadar çok ki!
Sorun sadece siyaset ve yönetenlerde değil kardeş!
Herhangi bir siyasi partiye aktif olarak giren, seçimlerde destek olanların büyük çoğunluğu dünyevi beklenti içerisinde değil midir?
Kimi oğluna kızına kadrolu iş peşinde, kimisi olası bir iktidar durumunda ihale hesapları peşinde.
Kimisi vekil olmanın dayanılmaz cazibesine kapılmış, kimisi başkanlık koltuğunda sefa sürmeyi düşlüyor.
İşte bunlar bizim hakikatlerimiz.
Vatandaşa gelince; Vatandaş geçinebilmenin, borçsuz bir sabaha uyanabilmenin, elektriği, suyu fatura borcundan dolayı kesilmeyen insanca bir hayata ermenin hayalinde.
Ama olmuyor işte!
Bu rüya bir türlü gerçekleşemiyor.
Yüz küsur yıldan bu yana darbelerin, kaosların, terör belasının altında ezilen halk, bir yandanda ekonomik yetmezliklerle boğuşuyor.
Bunlar sadece son 25 yılın mevzuu değil ki!
On yıllardır süregelen bir vakıadır.
Açık ve net; Kapitalist sistem vicdanlı insan üretmiyor ve dahi üretebilemez! Çünkü böyle bir derdi yok!
Kazanmak için her yol mubahtır anlayışına ma'tuf kapitalizm anlayışı, kanunların içerisine sığdırdığın her haksızlığı, her kazancı mübah görür.
Peki aslolan bu mudur?
Merhum Alev Alatlı ne güzel söylemişti: "Yasal olan herşey aynı zamanda meşru değildir"
Bugün yaşadığımız sorunun ana kaynağı budur: 'Meşruyetin referansı nedir?'
Parasını gönül rahatlığıyla faize yatırıp oradan elde ettiği kazancı çoluk çocuğuna tereddütsüz yedirebilen sözde mütedeyyin tipler var!
-E kardeş faiz haram mıdır? Devlet bunu yasal kılmamış mı, bankalar sabah akşam reklam yapmıyor mu?
Diyebilirsin.
Ben de derim ki: "Haram hem de en büyük haram!"
Sadece faiz mi?
Hayır!
İhaleye fesat karıştıran, yetki eline geçtiğinde en yakınlarına çıkar sağlamak için binbir türlü yol bilen çakallar! Hepsinin kendince savunması da var; E nolmuş gardaş, nasılsa birisine verilmeyecek miydi? Bu işi de bizim oğlan yaptı ne var yani?
Çüş ulan! Hayvan oğlu hayvan!
Babanın dükkanı mı burası? Beytülmali aile şirketin mi sandın!
Alev hocanın dediği yerdeyiz. Yasal olan herşey meşru değil!
Bahsi çok uzattım farkındayım.
Adalet bahsiyle kapatalım. Adalet, toplumun vicdanıyla vücut bulan, oradan hayatın her alanına nüfuz eden bir hakikattir.
Eğri cetvelden doğru çizgi çıkmaz.
Halk ne ise, yöneten odur. Evvela birey olarak kendimizi ve ailemizi ilahi adaletin kollarına teslim etmeliyiz. Kendimiz için istediğimizi komşumuz içinde istemedikçe düzelemeyiz. Biz düzelmezsek bizi yönetenleri düzeltemeyiz. İçimizdeki muhterislikle savaşmadıkça ve bundan kurtulmadıkça muhterisler tükenmeyecek.
Son kelamı üstad NFK söylesin:
"Allahın on pulunu bekleye dursun on kul;
Bir kişiye tam dokuz, dokuz kişiye bir pul.
Bu taksimi kurt yapmaz kuzulara şah olsa;
Yaşasın, kefenimin kefili karaborsa! "

Vesselam..